Afscheid nemen in een bioscoop?

Afscheid nemen van een dierbare in de aula van een crematorium. Of in de kerk bij meneer pastoor. Dat zijn zo ongeveer de meest gangbare plekken waar mensen bij elkaar komen voor een laatste groet aan iemand die is overleden. Een buur, een vriend, een zus, een echtgenoot, een oma, vader of dochter. Een dierbare. Iemand die van belang is geweest in het leven van een ander. Iemand die herdacht wordt na het overlijden, zodat de mensen die overblijven daarna weer verder kunnen met een mooie herinnering. Een herinnering aan een dierbare door een ceremonie te houden met woorden, muziek en symbolen. Door samen te zijn en te rouwen om het verlies dat je met elkaar ervaart.

En in die aula of kerk, waar je misschien al verschillende keren bent geweest voor het afscheid van een eerder overleden persoon, is dan ook weer dit afscheid. Dezelfde opzet, weer dat ene kunstwerk of gedenkteken aan de muur. Veel mensen voelen zich er prettig bij en volgen graag de traditie. Traditie geeft immers steun en dat is juist wat je zoekt bij een verlies. De kerk als huis van God en de aula als gemeenschappelijke afscheidsruimte. Want zo gaat dat in onze samenleving. Zo hoort dat...

Maar het hoeft niet op die manier te gaan!

Wanneer je wilt dat de plek van jouw afscheid of dat van jouw dierbare anders is dan de gangbare uitvaartlocaties dan is dat mogelijk.

De Wet op de Lijkbezorging stelt geen eisen als het gaat om de plaats van afscheid nemen. Het staat een ieder vrij om daar zelf in te kiezen. Het is dus niet verplicht om via de crematoriumaula, de herdenkingsruimte van een gemeenschapshuis of kerk de 'teraardebestelling' te realiseren.

Zo kan het leven van de persoon die is overleden dus ook gevierd worden in een mooi restaurant waar een gezamenlijke lunch wordt gehouden terwijl de overledene in de kist 'uitkijkt' op de molen. De molen waar hij zo van hield en zo vaak naar keek.

Je kan ook een afscheid vieren in een bioscoop, waarbij de favoriete film van de overledene wordt vertoond terwijl hij of zij ('de kist' dus) daarbij in de filmzaal aanwezig is. En voorafgaand aan die film is er de mogelijkheid om de overledene in een mooie toespraak en samenzijn te herdenken als de persoon die hij was.

Of je houdt het afscheid eenvoudig en houdt een kleine herdenking in de achtertuin. Gewoon omdat dat paste bij degene die is overleden, want zij zat altijd zo graag in haar tuin tussen de planten en bloemen. 

En daarna heffen we het glas om het leven van die persoon te vieren.

Dit zijn maar een aantal voorbeelden van uitvaarten zoals het bij BobbieFinns ooit is gegaan. Uitvaarten die BobbieFinns heeft mogen organiseren in samenspraak met de mensen die betrokken zijn. Los van tradities die men  niet wil volgen. Los van overbodige kosten.

Niet stilstaan bij die mooie (of lelijke) kist, het is immers maar een kist. Maar stilstaan bij het leven dat geleefd is. Niet om weer in diezelfde aula te komen en weer dat onbehaaglijke gevoel te krijgen. Maar gewoon op een plek die goed voelt en die past.

Heidi Gündel